Ильнур Ибрагимов иҗаты

Урамнарда утлар сүнгән инде Урамнарда утлар сүнгән инде, Пар гашыйклар урам урыйлар. Бер-берсенең кочагына кереп, Йөрәк тибешләрен тыңлыйлар. Урамнарда утлар сүнгән инде, Сүнгән инде таңга кадәрле. Учак ягып икәү серләшербез, Син бит миңа шундый кадерле. Урамнарда утлар сүнгән инде, Көтәсеңдер күңел сизенә. Килми ничек түзим яннарыңа, Йөрәгемдә бары син генә. Урамнарда утлар сүнгән инде, Ай яктысы төшә юлыма. Чәчләреңне тарап, мине сагынып, Көт әле син чишмә буенда.

Язмышлардан узмышлар юк Ромашкалы күлмәгеңә, Әллә таплар кунганмы? Тормыш юлын ялгыз атлап, Гомерең зая узамы? Үзеңә бик тә килешә, Ромашкалы күлмәгең. Янәшәмдә балкып янсаң, Өзлеп-өзлеп сөярмен. Күлмәк таплары юылыр, Чишмәләрдә чайкасаң. Йөрәк сагышы таралыр, Әгәр мине сайласаң. Озак сайлап тиң парыңны, Гомерең узып бара. Язмышлардан узмышлар юк, Күзләремә бер кара.

Авылым урамнары Балачакта үткән киң урамнар, Кечерәеп калган шикелле. Туган якны сагынып кайтуларым, Учка кысып нечкә күңелне. Юл өстендә үсә ак каеннар, Төз имәннәр үсә шаулашып. Шушы юлны үтә идек икәү, Күзләргә күз генә карашып. Искә алдым яшьлек елларымны, Искә алдым үткән гомерне. Авылымның матур урамнары, Истәлекләр белән кадерле. Авылымның матур урамнарын, Нишләр идем әгәр күрмәсәм. Әткәй, әнкәй җиткезгән нигезнең, Бусагасын атлап кермәсәм.

Сөйгән яр адаштың кайларда Агачлар сары шәл ябынды, Болытлар күмелде карага. Күптәннән көтелгән сөйгән яр, Әйт әле адаштың кайларда. Бер хәбәр бир миңа сөйгән яр, Кошларга ияреп килермен. Упкыннан тартыплар алырга, Мин сиңа кулымны бирермен. Сөйгән яр адаштың кайларда, Вакытның пәрдәсен ач әле. Син миңа ияреп мәңгегә, Бәхетле томышка кач әле. Ничә яз, ничә көз, ничә кыш, Үтелде җәйләрем заяга. Яратып, сөелеп яшәргә, Сөйгән яр адаштың кайларда.

Илнур Ибраһимов Син кирәк Миңа бары син кирәк, Дөресе шул бел әле. Чәчкә бәйләме булып, Кочагыма кер әле. Җил, яңгырлар тидермәм, Сиңа буйсыныр йөрәк. Шашып-шашып сөяргә, Миңа иркәм, син кирәк. Иркәләрмен, назлармын, Хисләрем булыр бүләк. Матур тормыш корырга, Җаным, бәгърем, син кирәк. Син кирәк шул, син кирәк, Бәхет өчен син кирәк. Икәү бәхетле булырбыз, Кабул булса бу теләк.

Өстен куйма үзеңне Һәр нәрсәдә гаеп күреп, Һәр кешегә бәрелеп, Яшәмә син бу дөньяда Мин генә кеше диеп. Көлмә кеше ялгышыннан, Үзеңнекен бер төзәт. Таш белән атканарга да Бары яхшылык теләп. Өскә чөймә борыныңны, Кәкере калуы бар. Киң күңеллеләр бәхетле, Күңелең булмасын тар. Син дә кеше, мин дә кеше, Яралама күңелне. Яралама һәм биздермә, Өстен куеп үзеңне.

Булмый сине онытып Ходай безне бер кичерер, Ялгышыбыз төзәлер. Бары уңай якка гына Язмышыбыз үзгәрер. Ничек кенә тырышсам да Булмый сине онытып. Бер күрешербез әле дип Яшим җанны юатып. Төшләремә көн дә кереп Кулларыңны сузасың. Шунысы гына кызганыч, Таң белән югаласың. Сөю дөньясы ишеген Кабат ачасы иде. Үзәк өзгеч ялгышлардан, Ерак качасы иде.

Пост без текста

Бары сине сөямен Безнең йөрәк түрләренә Мәхәббәт шифа гына. Мине өзелеп сөйгәнгәме, Буйларың зифа гына. Кушымта Яратасың сизеп торам, Яратасың беләмен. Мин үзем дә бары сине, Бары сине сөямен. Мине өзелеп сөйгәнгәме, Матур уйлы, чибәр син. Йөрәгемнең түрләренә, Сөю булып туласың. Мине өзелеп сөйгәнгәме Сөйкемле син, серле син. Бары сиңа гына килә Эч-серемне сөйлисе.

Ташламагыз авылны Нигә китим сине ташлап, Сине ятим калдырып. Гомер буе яшәр өчен, Йөрөгемне яндырып. Синдә генә таба алдым, Бәхетемнең ишеген. Синнән китеп бер ялгышсам, Туңармын да, өшермен. Кушымта Әй авылым урамнарың, Әй авылым йортларың, Әле ярый, әле ярый, Шәһәр чире йокмады. Әле ярый синдә калдым, Туып-үскән авылым. Моң сагыштан, моң сагыштан, Гөмерлеккә арындым. Сез дә миннән үрнәк алып, Ташламагыз авылны. Рәнҗетмәгез, елатмагыз, Таркатмагыз авылны.